درباره کتاب پاریس جشن بیکران (ارنست همینگوی):
این کتاب غیرداستانی پس از مرگ نویسنده در سال ۱۹۶۴ منتشر شده و به عنوان یکی از صمیمانه‌ترین و تأمل‌برانگیزترین آثار همینگوی شناخته می‌شود. این کتاب روایتی است از «دوران از دست‌رفته» جوانی، زمانی که همینگوی در خانه‌ای بدون آب گرم در محله فقیرنشین پاریس زندگی می‌کرد و با ولع نوشتن، صفحاتش را در کافه‌ها خط می‌زد. نثر کتاب در عین سادگی، سرشار از تصاویر زنده از خیابان‌ها، کتابفروشی‌ها و محفل‌های ادبی پاریس دهه ۱۹۲۰ است. همینگوی در این خاطرات پراکنده اما جذاب، به توصیف روابطش با روشنفکران نامداری چون ازرا پاوند و جیمز جویس می‌پردازد و گاه با صراحتی طنزآمیز از ضعف‌ها و وسواس‌های آن‌ها پرده برمی‌دارد. عبارت معروف «پاریس جشنی است بیکران» که در مقدمه کتاب آمده، به نمادی از نوستالژی برای دوران جوانی و زندگی در پاریس تبدیل شده است. منتقدان این کتاب را نه یک زندگینامه دقیق، بلکه «خاطره‌ای بازآفریده‌شده» می‌دانند که در آن نویسنده پیر با عطوفت و گاهی حسرت به «خودِ جوان و فقیرش» می‌نگرد و تصویری شاعرانه از شهری می‌سازد که هرگز از یادش نمی‌رود.