درباره کتاب استبدادسالاری در ایران (احمد سیف):
این کتاب غیرداستانی نخستین بار در سال ۲۰۰۰ توسط نشر چشمه منتشر شده است و یکی از آثار تأملبرانگیز در حوزه نقد فرهنگی-تاریخی جامعه ایران پس از انقلاب به شمار میرود . این کتاب با مخاطب عام نوشته شده، اما در میان پژوهشگران تاریخ و فرهنگ ایران نیز بسیار مورد توجه قرار گرفته است . سیف در این اثر با اتخاذ رویکردی موسوم به «خودانتقادی فرهنگی»، به جای سرزنش بیگانگان یا تقدیس خودِ ایرانی، ریشه مشکلات را در لایههای فرهنگی و فکری جامعه جستجو میکند . تز اصلی کتاب این است که «عملِ استبدادی نتیجهی اندیشهی استبدادی است، نه علت آن» و حاکمانِ مستبد در هر جامعهای نیازمند بستر فرهنگیِ پذیرندهای برای اعمال قدرت مطلق خود هستند . نویسنده دو عامل سلطنت مطلقه و «استبداد دینی مبتنی بر ایمان» را عوامل تاریخی اصلی در نابودی فردیت و ترویج ترس و محافظهکاری در تاریخ ایران میداند . این کتاب فصولی را به نقد نقش روشنفکران، تحلیل تاریخی جنبش مشروطه، و موضوع زن در فرهنگ و سیاست ایران اختصاص داده و در انتها بر ضرورت نبرد فرهنگی بیامان با نابردباری و عقبماندگی تأکید میکند .