درباره کتاب حیدربابایه سلام (محمدحسین شهریار):
این منظومه که در سال ۱۳۳۳ (۱۹۵۴) سروده شده است، یکی از مشهورترین و تأثیرگذارترین آثار ادبیات ترکی آذربایجانی در قرن بیستم به شمار میرود و شهریار را به «شاعر حیدربابا» شهره ساخته است. انگیزه سرایش این منظومه حکایت معروفی دارد: وقتی مادر شهریار به او گفت «پسرم، میگویند شاعر بزرگی اما من از شعرهای فارسیات چیزی نمیفهمم»، شاعر با شور و اشتیاق به زبان مادری خود روی آورد و این شاهکار را خلق کرد. این کتاب شامل ۱۲۵ بند (بند) است که هر کدام تصویری مستقل و جاندار از روزگار گذشته را پیش چشم خواننده مجسم میکند. فاضل حسنی داغلارجا، شاعر بزرگ ترکیه، درباره این منظومه گفته است: «برای کسی که نمیداند غزل و شعر غنایی چیست، خواندن همین شعر کافی است تا آن را بفهمد». فضای حاکم بر کتاب آمیخته از شادی کودکانه، حسرت عمیق و نوعی «درد جدایی» است؛ جدایی از روزگار خوش، از یاران، از زبان مادری و در نهایت از خودِ خویشتن. این منظومه از همان سالهای نخست انتشار، در سراسر ایران و کشورهای همسایه با استقبال بینظیری روبهرو شد و به نمادی از هویت فرهنگی و عشق به سرزمین مادری تبدیل گشت.