درباره کتاب آشیانه اشراف (ایوان تورگنیف):
این رمان نخستین بار در سال ۱۸۵۹ در مجله «سوورمنیک» منتشر شد و تا پایان قرن نوزدهم، پرمخاطب‌ترین و کم‌جنجال‌ترین اثر تورگنیف باقی ماند . این کتاب با نثری غنایی و حسرت‌آمیز، به تقابل میان «وظیفه اخلاقی» و «سعادت شخصی» می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه شخصیت‌ها در برابر انتخاب میان عشق و مسئولیت سرگردان می‌شوند . مفهوم «آشیانه اشراف» در این اثر نمادی از ریشه‌ها، خانواده و سرزمین مادری است؛ گنجی از خاطرات که قهرمان پس از سال‌ها به آن بازمی‌گردد، اما دیگر نمی‌تواند در آن لانه بسازد . تورگنیف در این اثر که اندکی پس از چهلمین سال زندگی خود نوشت، احساسات تلخ دوران میانسالی و پذیرش شکست‌های گذشته را با ظرافت روان‌کاوانه‌ای به تصویر می‌کشد . فضاسازی رمان، از باغ‌های نمور روسی تا کوچه‌های پاریس، تضاد میان شرق و غرب، سنت و تجدد را در جان شخصیت‌ها بازتاب می‌دهد. نقطه اوج داستان در صحنه دیدار پایانی لاورتسکی با لیزا در صومعه رخ می‌دهد؛ جایی که او «با راهبته‌ای که بی‌آنکه به او نگاه کند، از کنارش می‌گذرد» روبه‌رو می‌شود و نویسنده با جمله ماندگار «لحظاتی در زندگی هست، احساساتی... که فقط می‌توان به آن‌ها اشاره کرد – و گذشت» پایان‌بندی را به خواننده واگذار می‌کند