درباره کتاب افسانه سیزیف (آلبر کامو):
این کتاب که در سال ۱۹۴۲ منتشر شده، یکی از بنیادیترین آثار فلسفه پوچی در قرن بیستم است و در کنار رمان «بیگانه» نوشته شده و از نظر مضمونی مکمل آن محسوب میشود. این کتاب با نقد پوچی و نیستانگاری در جامعه مدرن، استدلال میکند که پس از فروپاشی باورهای سنتی، انسان با جهانی بیمعنا و سرد مواجه میشود. کامو با ارجاع به کیرکگور، هایدگر، یاسپرس و داستایوفسکی، راهحلهای پیشین برای بحران معنا (ایمان دینی یا خودکشی) را رد میکند و در عوض «شورش» را پیش میکشد: زندگی با وجود پوچی، با شور و شوق و آگاهی کامل. سیزیف در این اسطوره، نه یک قهرمان شکستخورده، بلکه انسانی شاد و پیروز است، چراکه «باید سیزیف را خوشبخت انگاشت»؛ جمله پایانی ماندگار این کتاب. ترجمه علی صدوقی و شهلا شریعتمداری از ترجمههای نخستین و شناختهشده این اثر به زبان فارسی است و بر خلاف بسیاری از ترجمههای بعدی، به روانی و فهم متن اصلی نزدیکتر دانسته میشود.