درباره کتاب کمدی الهی (برزخ) (دانته آلیگیری):
این کتاب سروده سال ۱۳۱۲ است و از نظر ساختاری دقیقاً در میانه سفر سهبخشی دانته قرار دارد، جایی که فضای کتاب از تاریکی و عذاب دوزخ به روشنایی و امید تغییر میکند. برخلاف دوزخ که قیفی وارونه به سوی مرکز زمین فرو میرود، برزخ کوهی است که قله آن به سوی بهشت میرود و گناهکاران در طبقات آن به ترتیب از غرور، حسد، خشم، سستی، حرص، شکمپرستی و شهوت پالایش میشوند. منظومه در این بخش با مناظر طبیعی سپیدهدم و غروب، سرودهای توبهآمیز و شخصیتهایی چون کاسیا و مانفرد، ملودی آرامتر و تأملبرانگیزتری نسبت به دوزخ دارد. در پایان این سفر، ویرجیل که نماد خرد انسانی است ناپدید میشود و بئاتریس، معشوقه آرمانی دانته، برای هدایت او در بهشت ظاهر میشود. این بخش از کمدی الهی از نظر ادبی و الهیاتی ظریفترین و پیچیدهترین قسمت سهگانه به شمار میرود.