درباره کتاب گل و نوروز (خواجوی کرمانی):
خواجوی کرمانی (۶۸۹-۷۵۲ هجری قمری) از شاعران بزرگ غزلسرا و مثنویپرداز قرن هشتم است که به واسطه این منظومه، شهرتی دیرینه در ادبیات عاشقانه فارسی یافته است. «گل و نوروز» سروده سال ۷۳۵ قمری است و در زمره داستانهای غنایی تمثیلی جای میگیرد. شاعر داستان را از زبان پیرزنی میشنود و به نظم میکشد و ضمن روابط عاشقانه شخصیتها، به مفاهیمی چون وفاداری، آزمونهای عشق، و نهایتاً وصال میپردازد. سبک خواجو در این اثر تلفیقی از زبان شیرین و روان نظامی (در خمسه) و تمثیلهای عرفانی عطار است. نسخههای خطی متعددی از این مثنوی باقی مانده و تاکنون بارها به کوشش پژوهشگرانی چون سعید نفیسی و دیگران تصحیح و منتشر شده است. «گل و نوروز» با وجود شهرت کمتر نسبت به «همای و همایون» خواجو، از آثار شاخص ادب غنایی پارسی به شمار میرود و از نظر روایت نمادین از عشق زمینی به آسمانی، شایسته تأمل و بررسی است.