درباره کتاب ضیافت (افلاطون):
این رساله در سبک دیالوگهای سقراطی نوشته شده و یکی از مهمترین و تأثیرگذارترین آثار افلاطون در زمینه فلسفه اخلاق و زیباییشناسی است. محتوای اصلی «ضیافت» شرح یک ضیافت شام است که در آن مهمانانی چون سقراط، آریستوفان و آلکیبیادس به نوبت درباره «اروس» (الهه عشق و اشتیاق) سخنرانی میکنند. هر یک از میهمانان از زاویهای به تبیین عشق میپردازد تا آنکه سقراط با نقل قول از دیوتیما (پیامبر زن) نظریه نهایی و پلهای عشق را ارائه میکند: عشق از شیفتگی به یک جسم زیبا آغاز میشود، سپس به عشق به تمام صور زیبا تعمیم مییابد، سپس به عشق به زیبایی روح و دانش، و در نهایت به «زیبایی مطلق» میرسد که غیرمادی، تغییرناپذیر و ازلی است. ترجمه محمدعلی فروغی از این دیالوگ به دلیل امانتداری و نثر شیوای فارسیاش همواره به عنوان یکی از درخشانترین ترجمههای متون کلاسیک یونانی شناخته میشود و در زمره منابع اصلی آموزش فلسفه افلاطونی در ایران قرار دارد.