درباره کتاب انسان‌ها و خرچنگ‌ها (ژوزوئه دو کاسترو):
این رمان در سال ۱۹۶۷ منتشر شده و فضایی خیالی و نمادین دارد، اما ریشه در تجربه زیسته و خاطرات نویسنده از شهر بندری رسیف برزیل دارد. این رمان از زبان پسری به نام ژائو پائولو، مرز باریک میان انسان و حیوان را در یکی از فقیرترین محله‌های برزیل به تصویر می‌کشد. داستان در میان گل‌ولای و لجن‌زارهایی رخ می‌دهد که مردم فقیر برای زنده ماندن مجبورند از خرچنگ‌ها تغذیه کنند تا خود نیز در چرخه بی‌پایان فقر، طعمه همان شرایط شوند. این کتاب با خلق استعاره «انسان-خرچنگ» نشان می‌دهد که چگونه فقر و گرسنگی، نه تنها معده، بلکه روح و شخصیت انسان را نیز تسخیر می‌کند. نثر آن بر خلاف آثار علمی نویسنده، لحنی ساده، زندگینامه‌وار و تأثربرانگیز دارد که بی‌رحمی ساختارهای ارباب‌رعیتی و سرمایه‌داری را به چالش می‌کشد.