درباره کتاب تفسیر المیزان (علامه سید محمدحسین طباطبایی):
این کتاب یک اثر غیرداستانی در حوزه علوم قرآنی و فلسفه اسلامی است که بیست جلد آن طی سالهای ۱۹۵۴ تا ۱۹۷۲ منتشر شده است. در جلد بیستم، علامه طباطبایی به تفسیر سورههای کوتاه پایانی (از سوره عمّ تا سوره ناس) میپردازد و در این میان، بحث مفصل «معاد» در سوره قیامت و «ایمان» در سوره عصر را از منظر فلسفه صدرایی تحلیل میکند. یکی از نقاط عطف این جلد، «رساله ختم المیزان» است که در آن نویسنده به دفاع از روش خود در برابر نقدهای فقیهان سنتی و عرفاننمایان افراطی میپردازد. نثر این جلد نسبت به مجلدات میانی سادهتر و شفافتر است و بیشتر به نتیجهگیری و جمعبندی مباحث پیشین اختصاص دارد. طباطبایی در پایان، نظریه خود را مبنی بر «عدم تحریف قرآن» و «عدم نیاز مطلق به روایات در فهم اصول دین» به صورت مستدل و با استناد به آیات خود قرآن اثبات میکند. این تفسیر به دلیل تلفیق روشمند عقل (فلسفه)، نقل (حدیث) و عرفان (مکتب ابن عربی)، مهمترین اثر حوزه علمیه قم در قرن بیستم و پایهگذار مکتب فلسفی - تفسیری معاصر است.