درباره کتاب محاکمه (فرانتس کافکا):
این رمان در ژانر پوچینمایی و رئالیسم جادویی (کافکایی) نوشته شده و نسخه اصلی آن به زبان آلمانی در سال ۱۹۲۵ (پس از مرگ کافکا) منتشر شده است. روایت داستان در شهری بینام و مدرن میگذرد که در آن بوروکراسی و نظام قضایی به هیولایی بیروح تبدیل شده است. یوزف ک. در طول داستان به دنبال فهم «جرم» خود و ملاقات با قاضی عالی میگردد، اما هرچه پیش میرود، در شبکهای از ارجاعات بینتیجه و وکلا و نقاشان و دلالان محاکمه گرفتارتر میشود. سبک کتاب نثری دقیق، ساده، سرد و شبیه به گزارش روزنامه است که تضاد عجیبی با فضای کابوسوار و غیرمنطقی رویدادها دارد. کافکا این رمان را ناتمام رها کرد، اما ساختار آن شامل چندین فصل و یک «افسانه در کلیسای جامع» معروف به «دروبان قانون» است. این کتاب به عنوان پیشگویی از جنایات توتالیتاریسم در قرن بیستم (دادگاههای استالینی و هیتلری) شناخته میشود و نماد «گناه بدون جرم» و «بیرونشدگی انسان مدرن» است. ترجمههای فارسی متعددی از آن وجود دارد که از مشهورترین آنها ترجمه صادق هدایت (با عنوان «ورطه») و ترجمه های جدیدتر از علی اصغر خبره زاده و امیرجلال الدین اعلم است.