درباره کتاب قصر (فرانتس کافکا):
این رمان در ژانر رئالیسم جادویی و داستان پوچی (کافکایی) نوشته شده و نسخه اصلی آن به آلمانی در سال ۱۹۲۶ (پس از مرگ نویسنده) منتشر شده است. کافکا در این کتاب که ناتمام ماند، ساختار پیچیده‌تر و ناامیدکننده‌تری نسبت به «محاکمه» خلق می‌کند. در اینجا، سیستم قضایی با سیستم اداری جایگزین شده است؛ قصر نماد قدرت مطلق و دست‌نیافتنی است که دهقانان و مردم روستا به آن به عنوان واقعیتی مسلم ایمان دارند، اما هرگز آن را نمی‌بینند. شخصیت «ک.» نماینده عقل عملی و روشنگری است که سعی در «عادی جلوه دادن» امور خارق‌العاده دارد، اما هرچه پیش می‌رود، در باتلاق قوانین نانوشته و جلسه‌های بی‌نتیجه «میهمان‌خانه هرمان» و «مقامات دست‌هشتم» گرفتار می‌شود. فضای رمان، برف، تاریکی، خستگی و بی‌خوابی است. کافکا با نثری ساده، سرد و دقیق، حسرت و ناامیدی بی‌پایان را منتقل می‌کند. مشهورترین فصل کتاب «برملا» است که در آن ک. با معشوقه یکی از مقامات (فردا) رابطه برقرار می‌کند تا از او برای ورود به قصر استفاده کند، اما نهایتاً پی می‌برد که زنان در این سیستم نیز صرفاً ابزار ارجاع بی‌نتیجه هستند. این کتاب به عنوان عمیق‌ترین تحلیل از «بیگانگی انسان مدرن و رابطه او با قدرت» شناخته می‌شود.